İstanbul özlemi tavan yapmışken...

O’nu ilk gördüğümde on altımdaydım… O kadar ihtişamlı bir şekilde çıkmıştı ki karşıma, başımı döndürmüştü güzelliği… Sesi, kokusu, tavrı, her şeyi bambaşkaydı… O güne dek gördüklerimden bambaşka… Galiba o gün bağlanmıştım O’na… Müziği çalmaya başlamıştı kulaklarımda, engel olamazdım, bilemezdim bir daha hiç susmayacağını… Keşfedilecek çok şeyi vardı şüphesiz. O an içimde bir korku oluştuğunu hatırlıyorum, elbette göremeyecektim her halini, kim bilir o güzelliğin altında ne acıları ne hayal kırıklıklarını biriktirecekti… Ama emindim bana hep böyle gülümseyecekti…

Birkaç saat sonra ayrıldım O’ndan. Uzaklaştıkça özledim, özledikçe yenilendim, yenilendikçe karıştım hayata… Özleyip durdum, bekledim O’nu bir süre… Sonra… Yıllar ve yollar getirdi sevdiğimi… Beraber çok şey paylaştık… Beraber demlendik, beraber ertelendik, beraber sersemledik… Kollarında büyüdüm sanki… Ben büyüdüm O daha çok sevdi beni…

Şimdi mi? Şimdi ayrıldı yollarımız… Öyle çok şey var ki O’nu anlatan, en başta şarkılar… Bilseniz nasıl kanatıyorlar içimi… Görüyorum bazen O’nu, bensiz nefes alıyor… Yine martıları uçuyor vapurlarında… Günden güne artıyor sevdalıları… Kaybetmemiş hala ihtişamından bir şey… Duyuyorum herkes O’nu konuşuyor… Ben susuyorum.

Getirir mi O’nu tekrar yıllar ve yollar? Her sılanın var mıdır bir vuslatı? Bekler mi O beni hiçbir şey değişmemiş gibi, sokakları, vapurları, martıları ve yağmurları ile?

Beklemese bile, değişse bile her şey, ben karışsam bile O olmadan hayatın tam göbeğine, dilimde O’na yazılmış en sevdiğim şarkı olacak yine…

‘ Bana bir masal anlat baba, içinde tüm sevdiklerim, içinde İSTANBUL olsun… ‘


HANDE
( Mart 2008 Bursa)